روی پـــــرده کعــبه

این آیه حک شده اســت:

نَبِّئْ عِبَادِي أَنِّي أَنَا الْغَفُــورُ الرَّحِـــيمُ
….” بندگانم را آگاه کن که من بخشنده‌ی مهــــربانم ! “

و مـــن به همین یک آیــه دلخــوشــم…

رسول اکرم(صلی الله علیه و آله):

مَن رَأى مِنكُم مُنكَرا فَليُغَيِّرهُ بِيَدِهِ، فَإن لَم يَستَطِع فَبِلِسانِهِ، فَإن لَم يَستَطِع فَبِقَلبِهِ وَذلِكَ أضعَفُ الإيمانِ؛

هر كس از شما منكرى ببيند بايد با دست و اگر نتوانست با زبان و اگر نتوانست با قلبش آن را تغيير دهد، كه پائين ترين درجه ايمان همين (تغيير قلبى) است.

خدایا…

این بنده خاطی و بیچاره را ببخش و از درگهت نا امید مگردان… اگر چه در وقت دلتنگی و دردمندی دست نیاز به درگاهت دراز می کنم و در هنگام حلاوت و سر خوشی از تو دورم!

خدایا…

غمگینم و آزرده … دلگیرم و تنها… بی پشت و پناهم و سر گردان… دلشکسته ام و به هر که و هر چیز رو کردم جز زخم عایدم نگشت! پس قلب شکسته ام را دریاب و مرا از غم و غصه های دنیوی برهان!

خدایا…

نگاه گرمت را از من مگیر که محتاج گرمای بی رنگ و ریایم… و این سرما که بر وجودم رخنه کرده از قلب فرتوتم بزدا که تنها بی نیاز یکتا تویی و بس!

خدایا…

مرا از هر بنده بی نیاز گردان و بر من رحم کن بر من که نا توانم بر من که محتاج صبوریم صبری عطا کن و قلبی روشن و بی کینه!

بازهم نیمه ى شب گریه و آه آوردم
به درِ خانه ى تو باز پناه آوردم

رو سیاهم که نشد توبه ى من مقبولت
واى بر من که فقط بار گناه آوردم

مهربانِ دل من…رد نکنم از در خویش
من پشیمان شده ام…روى سیاه آوردم

اشک هاى منِ بیچاره سراب است ولى
دلخوش از اینکه به درگاه تو چاه آوردم

جان زهرا کمکم کن..آبرویم را بخر
به در خانه ى تو باز پناه آوردم

«آرمان صائمى»

زندگـی ، فهم نفهمیدن‌هاست
آسمان،نور،خدا،عشق،سعادت، 

با ماست…

در نبندیم به نور!
در نبندیم به آرامش پرمهر نسیم
زندگی رسم پذیرایی از تقدیر است
وزن خوشبختی من،
وزن رضایتمندیست !

“سهراب سپهری”

بر پایۀ صحیفه سجادیه، انسان در خلقت خویش، از ویژگیهایی برخوردار شده، که به طبع بر همۀ رفتار وی اثرگذار است. مهم‌ترین ویژگی انسان، ضعف اوست. در عین حال که خداوند انسان را به شکل وشمایل نیکو آفریده، بدن انسان از ضعف وسستی پدید شده است. انسان از نطفه ای پست و ناچیز آفریده شده است. بدین سان، حقیقت وجود انسان عین فقر و نیاز به خدا، و خدا غنی مطلق است. ضعف انسان، تنها شامل ضعف بدن وی نیست؛ بلکه نفس یا همان روح انسان هم ضعیف است. انسان بنده‌ای ناتوان در عمل و بزرگ در آرزو ست. او همیشه در گرو اعمال و اسیر نفس خود است. انسان در اثر همین ضعف نفس، برگزیننده باطل است. نفس انسان از شیطان پیروی کرده، انسان را فریب داده و به کژراهه می‌کشد.

مضمون ضعف انسان را افزون بر صحیفۀ سجادیه، می‌توان در دیگر دعاهای منسوب به امام زین العابدین (ع) همچون «دعای حَزین» هم بازدید. چنان که ابن فَهْد حِلّی دریافته، در دعای حزین از 4 دشمن اصلی بشر به کنایه یاد شده است: هوای نفس، دشمنان بیرونی، دنیا و نفس اماره.  ابن فهد می‌کوشد یادکرد این دشمنان را با نقش مایۀ اصلی دعا ـ پناه‌جویی از خدا ـ مرتبط سازد. آن گاه با نظر به این حقیقت که پناه‌جویی تنها در مقام رویارویی با دشمنان معنادار است و رویارویی با دشمنان هم نیازمند سلاح است، به تفسیر روایت مشهوری که دعا را «سلاح مؤمن» و پناهگاه وی در برابر دشمنان می‌خواند، راه می‌جوید.

باری، از جملۀ پیامدهای این ضعف جسم و ضعف نفس، عجز و ناتوانی انسان در شکر نعمت است انسان به واسطۀ ناسپاسی خدا از مرز انسانیت خارج می‌شود و به مرحلۀ حیوانی می‌رسد. ضعف نفس، موجب کندی فرد از شتاب به سوی مواعد اولیاء الاهی ، و درخواست حاجت از غیر خدا می‌شود . سرآخر نیز، فرد را به سوی دوزخ می‌کشاند.

بصیرت سیاسی_اجتماعی در کلام امام سجاد(علیه السلام) و صحیفه سجادیه

إِذَا نُعِيَ إِلَيْهِ مَيِّتٌ، أَوْ ذَكَرَ الْمَوْت :َ

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اكْفِنَا طُولَ الْأَمَلِ، وَ قَصِّرْهُ عَنَّا بِصِدْقِ الْعَمَلِ حَتَّى لَا نُؤَمِّلَ اسْتِتْمَامَ سَاعَةٍ بَعْدَ سَاعَةٍ، وَ لَا اسْتِيفَاءَ يَوْمٍ بَعْدَ يَوْمٍ، وَ لَا اتِّصَالَ نَفَسٍ بِنَفَسٍ………

خدايا، بر محمد و خاندانش درود فرست و ما را از آرزوي دور و دراز نگه‌دار، و چنان كن با درستكاري دست آرزوها از ما كوتاه شود، تا ما را اميد آن نباشد كه ساعتي را پس از ساعتي به پايان بريم، و روزي را پس از روزي به سر آوريم، و نَفَسي را به نَفَسي پيوند زنيم، و از پسِ يك گام، گام ديگري برداريم.

ما را از فريب آرزوها به سلامت دارد و از بدي‌هاي آنها ايمن ساز، و مرگ را پيش روي ما مجسّم بدار و بر ما مپسند كه لحظه‌اي از ياد آن تهي گرديم…

حضرت آقا خامنه ای (مدظله العالی):

امام سجاد به تعلیم و تغییر اخلاق در جامعه‌ى اسلامى کمر بست. چرا؟ چون طبق تحلیل آن امام بزرگوار، بخش مهمى از مشکلات اساسى دنیاى اسلام که به فاجعه‌ کربلا انجامید، ناشى از انحطاط و فساد اخلاق مردم بود. اگر مردم از اخلاق اسلامى برخوردار بودند، یزید و ابن‌زیاد و عمر سعد و دیگران نمى‌توانستند آن فاجعه را بیافرینند. اگر مردم آن‌طور پست نشده بودند، آن‌طور به خاک نچسبیده بودند، آن‌طور از آرمان‌ها دور نشده بودند و رذایل بر آن‌ها حاکم نمى‌بود، ممکن نبود حکومت‌ها- ولو فاسد باشند؛ ولو بى‌دین و جائر باشند- بتوانند مردم را به ایجاد چنان فاجعه‌ى عظیمى، یعنى کشتن پسر پیغمبر و پسر فاطمه‌ى زهرا سلام‌الله‌علیها وادار کنند. مگر این شوخى است!؟ یک ملت، وقتى منشأ همه‌ مفاسد خواهد شد که اخلاق او خراب شود. این را امام سجاد علیه‌الصلاةوالسلام در چهره‌ى جامعه‌ى اسلامى تفحص کرد و کمر بست به این‌که این چهره را از این زشتى پاک کند و اخلاق را نیکو گرداند. لذا، دعاى مکارم‌الاخلاق دعاست؛ اما درس است. صحیفه‌ىسجادیه دعاست؛ اما درس است.

من به شما جوانان توصیه مى‌کنم که بروید صحیفه‌ى سجادیه را بخوانید و در آن تدبر کنید. خواندن بى‌توجه و بى‌تدبر کافى نیست. با تدبر خواهید دید که هریک از دعاهاى این صحیفه‌ى سجادیه و همین دعاى مکارم‌الاخلاق، یک کتاب درس زندگى و درس اخلاق است.

دیروز تیپ و لشگر میزدیم،

امروز مانده ایم چه تیپی بزنیم،

دیروز روزفداشدن بود،

امروز روز فدایت شوم…

چقدر چفیه هایی خونی شد تا چادری خاکی نشود.. دیگر نمیگوییم شهدا شرمنده ایم، میگوییم شهدا بی عرضه ایم…

میگذرم…

#به_قلم_خودم

#ترلان

در دنیایی زندگی میکنیم که نمیتوانی نه خوب باشی و نه بد،خوب باشی خائنی بد هم باشی خائن… در هر دوجایگاه به چشم گناهکار به تو مینگرند…

دلگیر که میشوم دست به قلم برمیدارم تا دلم را روی کاغذ بریزم…

کوله پشتی ام را از همه دارایی ام پر کرده ام.. حسرت، غم، دلی پر از درد و چشمی پر از اشک..خیلی وقت است میان این همه جایی ندارم.. هستم اما فراموش شده ام هستم اما تکراری شده ام. باید دلم را بردارم و از اینجا بروم.هیچکس نفهمید این من، چقدر تنهااست.چقدرمحتاج کسی است دستش را بگیرد،از روی زمین بلندش کند،زانوانش را بتکاند و بگوید من کنارت هستم،نمیگذارم زمین سر خم کردنت را ببیند چه رسد خم شدن زانوانت را..

آدمهای زیادی به زندگی ام آمدند و رفتند.با تجربه های…. تجربه خیانت،خنجر،نمک خوردن و نمکدان شکستن،تجربه غریبه بودن برای دوستانت… دوستانم؟؟

در چوبی قدیمی را باز میکنم و پا به کوچه ای تنگ و کاهگلی میگذارم که تمام کودکی ام را پابه پای من دوید و کودکی ام را در آغوش داشت..با هر قدمی که برمیدارم انگشتانم را روی دیوار میکشم.خاک میشوند و میریزنداما باید ردپایی بگذارم برای کسانیکه دنبالم خواهند آمدو ذلتنگم خواهندشد…کسی دلتنگ من خواهدشد؟جای خالی ام را احساس خواهندکرد؟بغض میکنم.چقدر غریب بودن سخت است.سخت آدمهارا دوست بداری اما خنجرشان تا عمق قلبت فرورفته باشد.تازه میفهمم حال فرهاد را. شاید از غصه شیرین کوه کن نشد.شاید دست به تیشه برداشت تا نشنود صدای مردمانی که میگویند«دوستت ندارد».بیچاره فرهاد.وبیچاره من که نخواستم واگرخواستم هم نداشتم.قطره اشکی برروی گونه سرازیرمیشود.

من میروم و باران پشت سرم آب میریزد..برخواهم گشت؟به حرمت این اشکها و این دل شکسته دیگرنه…

به پشت سرم نگاه می اندازم.رد پایی نمانده و باران است که بی رحم میشوید..کاش مرا هم سوار بر قایقی میکرد و می انداخت به دریای دل آدمها.دلم فریاد میزند بمان.. اما پای رفتنم عجول تر است.میداند دل آدمهاتنگ که نه، سنگ شده است.به راهم ادامه میدهم و به نا کجا آبادی میروم و آنجا بدون عطر حضور کسی صبح تا غروب و غروب تا گرگ و میش به آسمان خیره میشوم و میگویم فقط خودت باش.زمین جای قشنگی نیست…

« و آخر این منِ تنها، در کوچه پس کوچه های کاهگلی خاطرات، خواهد مرد…»

گاﻫﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ،

ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯿﮕﻮﯾﻢ؛

ﺩﺭ ﺩﯾﺎﺭﯼ ﮐﻪ پر ﺍﺯ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ،

ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻓﺖ!؟

ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ پیوﺳﺖ!؟

ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﻝ ﺑﺴﺖ!؟

ﺣﺲ ﺗﻨﻬﺎﯼ ﺩﺭﻭﻧﻢ ﮔﻮﯾﺪ:

ﺑﺸﮑﻦ ﺩﯾﻮﺍﺭﯼ،

ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻧﺖ ﺩﺍﺭﯼ!

ﭼﻪ ﺳﻮﺍﻟﯽ ﺩﺍﺭﯼ!؟

ﺗﻮ ” ﺧﺪﺍ ” ﺭﺍ ﺩﺍﺭﯼ…

ﻭ ” ﺧﺪﺍ “

ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁخر ﺑﺎ ﺗﻮﺳﺖ…

ایـــن دِلـــه دیــــوانه و یــــادت

میان جـــزوه ها،،،

عــــاقبت منجـــــر به یک،

اُفتِ معـــدل می شود…

#شاعرانه

#کافه_شعر

#عاشقانه_مذهبی